Weblog e.d.

Oudere weblogs

Thuisbezoekjes nest 2 ( '10/'11)
Thuisbezoekjes nest 1 (2009)

 

 

 

 

 

 

In Memoriam

When an animal dies that has been especially close to someone here, that pet goes to Rainbow Bridge. There are meadows and hills for all of our special friends so they can run and play together. There is plenty of food, water and sunshine, and our friends are warm and comfortable.

All the animals who had been ill and old are restored to health and vigor. Those who were hurt or maimed are made whole and strong again, just as we remember them in our dreams of days and times gone by. The animals are happy and content, except for one small thing; they each miss someone very special to them, who had to be left behind.

They all run and play together, but the day comes when one suddenly stops and looks into the distance. His bright eyes are intent. His eager body quivers. Suddenly he begins to run from the group, flying over the green grass, his legs carrying him faster and faster.

You have been spotted, and when you and your special friend finally meet, you cling together in joyous reunion, never to be parted again. The happy kisses rain upon your face; your hands again caress the beloved head, and you look once more into the trusting eyes of your pet, so long gone from your life but never absent from your heart.

Then you cross Rainbow Bridge together....

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Ik heb altijd huisdieren gehad maar helaas betekent dit ook dat je vaak afscheid moet nemen van dieren. Dit blijft toch altijd weer vreselijk zwaar en moeilijk. Je huisdieren zijn immers niet alleen maar dieren, ze horen bij het gezin. Graag wil ik op deze pagina dus even stilstaan bij de dieren die wij hebben verloren. Het zijn teveel dieren om allemaal iets over te schrijven maar toch wil ik ze graag even bij naam noemen: Simon (goudvis), Katie (goudvis), Ieiniminie (rode kitten), Pippi (russische dwerghamster), Stampertje (konijn), Chantal (goudhamster), Rachel (goudhamster, dochter van Chantal bij ons geboren), Wendy (poedeltje, mijn moeder's hondje toen zij nog een kind was) en het driekleur teefje zonder naam die helaas maar enkele minuten heeft mogen leven RIP. In het bijzonder wil ik graag stilstaan bij wat dieren die mij altijd zullen bijblijven. Natuurlijk zijn ze allemaal belangrijk voor me geweest maar er zijn er een paar die toch wel heel bijzonder voor mij waren. Hieronder meer over hen. En lieverds... Wij zullen jullie nooit vergeten! Jullie blijven altijd in ons hart, vaarwel en hopelijk ooit nog eens tot ziens...

Miffy

2016 - 2016

Het overlijden van Miffy hakte er flink in. Ik heb niet vaak zoveel pijn gevoeld als toen deze klein meid overleed. Het leek alsof met haar overlijden ik niet alleen om haar verlies rouwde, maar ook dat van Ashley en hetgeen wat Miffy voor mij in de toekomst had kunnen betekenen. Miffy was een speciaal pupje, de jongste uit het nestje van Glacee en een erg stille meid tijdens de geboorte. Eigenlijk is dit stille altijd wel een eigenschap van haar gebleven, want veel geluid maakte ze niet. Ze was een tevreden dame die genoot van het leven zoals dat ook hoort bij een pup, maar wel met een eenkennig karakter. Ze zou eigenlijk helemaal niet blijven, ons plan was om alle pups een nieuw thuis te geven, maar onze band was zo bijzonder dat ik haar niet kon laten gaan. Ik zag in haar Ashley terug en naarmate de weken vorderden hoopte ik voorzichtig steeds meer dat zij uiteindelijk in haar voetstappen zou kunnen treden. Ze was ook een kleine dame, veel kleiner dan gemiddeld maar ze groeide wel en was verder wel helemaal in proportie. Haar dood kwam zo onverwachts, zo snel, zo wreed. Van de één op de andere dag ging het mis, een oorzaak werd pas na overlijden gevonden en haar ziekbed was kort maar heftig. Bij haar overlijden was ik niet aanwezig, iets wat nog altijd steekt. Het telefoontje dat we om 1 uur 's nachts kregen zal ik nooit vergeten, datgene waar we zo bang voor waren werd werkelijkheid. Miffy heeft keihard gestreden maar uiteindelijk won het ongeluk van haar. Haar doodsoorzaak bleek pure pech, een trieste samenloop van omstandigheden met een desastreus gevolg. Miffy heeft een groot gat achterlaten met haar overlijden. Niet alleen bij ons mensen, maar zeker ook bij onze roedel. Haar moeder die na al twee pups te zijn verloren nu ook haar derde en laatste dochter vaarwel moest zeggen, Abby die haar tijdens haar laatste nacht hier bij ons nog warm heeft gehouden en niet van haar zijde week, en haar maatjes Eevee en Elphie die zo graag met haar dolde en haar uitdaagde wetende dat ze soms nog iets te klein was om aan hun echte spelletjes mee te doen. De pijn die bij dit verlies kwam kijken is onbeschrijfelijk, hoe kan het dat deze prachtige meid van binnen en van buiten maar 10 weken oud heeft mogen worden?! Nog nooit had ik een pup zo een start gegeven als Miffy, nog nooit had ik vanaf zo een jonge leeftijd al zo een bijzondere band met een hond, nog nooit zag ik zoveel van onze andere meiden terug in één hond. Ze was uniek, een Special Princess in hart en nieren en een hond die ondanks haar korte leven bij ons een blijvende herinnering zal achterlaten. Het doet nog altijd veel pijn om over het verlies van Miffy te denken, laat staan te praten. Ik heb haar niet kunnen zeggen dat ik van haar hield toen ze stierf, maar ik hoop dat we in al onze acties en momenten samen dat wel goed op haar hebben kunnen overbrengen. Ik kan alleen maar hopen ooit weer zo een prachtige band met een hond te zullen vinden, en tot die tijd huilt mijn hart. Lieve, mooie Miffy ik zal jou en alle mooie tijden van ons samen nooit vergeten. Ik hoop dat je van je korte leven bij ons hebt genoten net zo veel als ik dit heb gedaan, en nu bij Ashley steun vindt want ik weet zeker dat als jullie elkaar hadden leren kennen jullie beste vrienden waren geworden. Gone too soon, but forever in my heart...

PitaPata - Personal picturePitaPata Dog tickers 

Een uitgebreid verslag van de gebeurtenissen die destijds hebben plaatsgevonden omtrent Miffy's overlijden is hier te vinden, Miffy's persoonlijke fotoalbum is hier te vinden.

McDreamy

2008 - 2016

Na drie jaar lang geen konijn meer te hebben gehad besloten we na lang wikken en wegen een Teddy Dwerg in huis te halen. Ik was helemaal verliefd geworden op dit konijnenras en vond uiteindelijk een fokker nabij mijn oude tandarts waar we McDreamy konden ophalen. Dreamy was vanaf dag één al net zo apart als zijn roepnaam, die uiteraard van Grey's Anatomy af komt en bedacht is door mijn moeder Monique. McDreamy was altijd liever lui dan moe... Door huis lopen deed hij maar zelden, hij zat liever in z'n hok op lekker zacht op de bank. De tuin daarentegen vond hij wel altijd prachtig. Hoewel hij een binnenkonijn was met een hok in de huiskamer mocht hij tijdens het voorjaar en de zomermaanden bij goed weer altijd wat uren 'buitenspelen'. Veelal huppelde hij dan de hele tuin door om vervolgens met zijn kont in een ondiep deel van de vijver te gaan zitten. Groenvoer at hij niet graag, dus alle planten in de tuin waren ook niet bepaald interessant voor hem. Hij vond het gewoon leuk om daar de boel te verkennen en zijn omgeving te observeren maar eten is hij nooit zo mee bezig geweest. Ook drinken was hij nogal apart in, zo kwamen we er op den duur achter dat hij liever uit een bakje dronk dan uit een drinkfles. Met nestjes en opgroeiende pups hier was hij altijd zo een lieve sul. Hij vond alles goed en bleef meestal ook stil zitten waardoor jonge honden door hem altijd goed konden wennen aan konijnen. In zijn beginjaren heeft hij eenmalig bezoek gehad van een voedster voor een nestje maar het dekken was niet voor hem weggelegd. Hij vermaakte zich prima, maar vond het nadien ook net zo fijn om weer zwoele avonden te beleven met zijn pluche knuffeldolfijntje die permanent in zijn hok lag. Omdat McDreamy wel nogal een humeur kon hebben en we bang waren dat een koppeling zou mislukken is hij uiteindelijk altijd alleen gebleven, maar gelukkig hebben we nooit het idee gehad dat hij hier erg mee zat. Hij was altijd een zeer tevreden konijn die onbewust toch voor heel veel leven in de huiskamer zorgde. De laatste jaren kwakkelde hij erg met zijn gezondheid en op 21 september 2016 vond ik hem plots dood naast zijn etensbak in zijn hok na hem enkele uren daarvoor nog lekker te hebben zien rondhuppelen. Zijn overlijden kwam ondanks zijn zwakke gezondheid alsnog als een flinke schrik, al zijn we blij zoveel jaren van hem te hebben kunnen genieten. Voorlopig zal hier geen nieuw konijn meer komen, misschien wel nooit meer, wat McDreamy natuurlijk extra speciaal voor ons maakt. Vlak na zijn dood moest ik gelijk denken aan het overlijden van het karakter McDreamy in de serie Grey's Anatomy, daarin was een cover van het nummer 'How To Save A Life' te horen tijdens zijn laatste scenes en voor mij zal dit lied vanaf nu onlosmakelijk verbonden zijn met onze eigen Dreamy. Lieve McDreamy je was zo klein maar had zo een groot hart, je hebt ons allemaal hier in huis zoveel geleerd door de jaren heen en was een geweldig gezinslid om in huis te hebben. Je zult vreselijk gemist worden door ons allemaal, hopelijk bezoek je ons nog eens in onze dromen...

McDreamy's persoonlijke fotoalbum is hier te vinden.

Ashley

2007 - 2015

Ashley, mijn baby... Mijn moeder zei vroeger wel eens "Ashley is je baby en de Shelties zijn je honden". Ik heb haar gekregen tijdens een hele moeilijke tijd. Slechts 2 weken nadat zij bij ons kwam wonen hebben wij onze chow chow Belle zeer onverwacht op 2 ½ jarige leeftijd moeten laten inslapen. Ik heb het hier lange tijd erg moeilijk mee gehad en Ash was er voor mij op die momenten. Ook was zij erbij toen mijn oma overleed (in 2012), en mocht ze zelfs mee naar de crematie van een ander dierbaar familielid van ons als steun voor mij (in 2014). Ik heb hierdoor een speciale band met haar gekregen die overvangbaar is. Ze was mijn enige nog levende connectie met deze dierbaren, die ik helaas zeer plots vlak na mijn verjaardag heb verloren. Ashley kwam in juli 2007 bij ons komen wonen nadat wij tientallen fokkers in Nederland en België hadden afgebeld op zoek naar een (kortharige) chihuahua. We hadden de hoop eigenlijk al opgegeven totdat we een fokker voor de 2de  keer belde (om hier op de wachtlijst te komen). Het pupje dat zij wilde aanhouden besloten ze toch te verkopen (in verband met een uitgelopen verbouwing bij hun thuis), ze was al 9 weken en we mochten haar de volgende dag al ophalen als we dit wilde. Dus de volgende dag was het op naar Monster... Monster, heel toepasselijk ook. Want dit was Ashley's bijnaam op de puppycursus/SHH. Toen Abby's eerste nest geboren was waren we ook erg benieuwd naar Ashley's reactie op hen. Ashley is namelijk nooit een makkelijke geweest als het aankwam op andere honden. Abby was haar alles, die kon geen kwaad doen in haar ogen, maar van de meeste andere honden moest ze niks hebben. De pups accepteerde ze echter meteen. ze mochten haar als speeltoestel gebruiken en ze voedde hen op alsof ze de hare waren. Bij Abby's 2e nest leek dit gevoel alleen maar sterker en met Abby's dochter Eevee had ze misschien wel de meest bijzondere band van allemaal. Vanaf week 2 stond Ashley al te piepen voor de werpkist in de hoop dat Eevee even kwam 'buiten spelen'. Dagelijks hadden Ashley en Eevee hun speciale 'speelmomentjes'. En ze was het grote voorbeeld van de Chineesjes. Haar liefkozende nickname was dan ook 'tante Ash', gezien haar opvoedende taak bij alle pups hier in huis. Qua karakter was ze echt een chihuahua dame. Fotogeniek, gek op aandacht, niet graag nat, fel, veeleisend, bibberig, een knuffelkont en gauw koud. Ashley kende ook wat mindere tijden in haar leven. Na een traject van maandenlang onderzoeken bij dierenartsen door heel Nederland werd in de zomer van 2011 een lichte vorm van epilepsie bij haar geconstateerd. Daarnaast kwam daar in januari 2012 ook nog eens een acute hernia bij. Gelukkig functioneerde ze ondanks haar gezondheidsproblemen prima en was ze zelfs af en toe in voor wat behendigheid of dogdance oefeningen in de achtertuin. In de week van mijn verjaardag in 2015 sloeg echter het noodlot toe. Ashley kreeg door een nog altijd onbekende oorzaak (waarschijnlijk haar epilepsie) plots dusdanige neurologische klachten dat haar aan een zijde draadje hing. Zo'n vier dagen lang hebben we uiteindelijk gevochten maar het mocht helaas niet baten. Haar 8ste verjaardag zou ze op de valreep niet halen, de dag dat we hier in dit huis alweer 7 jaar precies zouden wonen nog net wel. Ik wist altijd dat deze dag ooit zou komen, en ik wist ook dat dit in Ashley’s geval misschien eerder zou zijn dan gehoopt gezien haar kwakkelende gezondheid. Maar dat dit moment al zo snel zou aanbreken, onder deze omstandigheden, heb ik absoluut niet zien aankomen. Een leven zonder Ashley heb ik mij sinds haar komst in mijn leven al niet meer voor mij kunnen zien. Ze gaf me liefde, steun, bescherming zowel binnenshuis als daarbuiten en vooral ook vrijheid. De moed om zelfstandig te winkelen met haar in haar tas in mijn buurt, de kracht om door te vechten als ik het leven niet meer zag zitten omdat ik wist dat zij als enige van al mijn meiden echt niet zonder mij zou kunnen, en de bescherming die ik nodig had als ik mij onveilig voelde ook al was haar verschijning maar klein. Maar ze heeft haar ‘taak’ volbracht als geen ander. Ook al geloof ik niet in God, een hemel, een hiernamaals of wat dan ook… Ze mag naar Betsie (mijn oma/tweede moeder en haar tweede thuis) toe waar ze bij haar op bed met heel veel knuffels en zoenaanvallen hopelijk haar ‘hemel’ zal vinden. Ze was geliefd door velen, en zal ook gemist worden door velen. Gevochten als de koningin die ze was, maar uiteindelijk toch de strijd verloren... Vaarwel lieve Ashley!

PitaPata - Personal picturePitaPata Dog tickers 


Een uitgebreid verslag van de gebeurtenissen die destijds hebben plaatsgevonden omtrent Ashley's overlijden is hier te vinden. Ashley's persoonlijke verhaal en fotoalbum is hier te vinden.

Phoebe

2004 - 2014

Na weken van pijn en ellende kregen we 11 april 2014 nog een zware klap te verwerken. Binnen 24 uur veranderde Phoebe's gezondheid drastisch en kwam zij te overlijden. We hadden al eerder ups en downs met haar meegemaakt op gezondheidsgebied, maar ze vocht zich hier altijd weer doorheen. Dit keer bleek de strijd echter te zwaar voor haar. Een maandje voor haar 10e verjaardag hebben we afscheid moeten nemen van deze kleine meid. Want klein dat was ze zeker. Soms was het moeilijk voor te stellen dat zij de moeder van Cordelia en Prescott was, als je het verschil in formaat tussen die drie zag. Maar ze was echt een super moedertje voor hen, liet haar formaatje niet tegen zich werken. Ze heeft tot op het eind voor Cordy gezorgd en wist altijd haar meisje te beschermen. Ze was ook erg sociaal, gek op een rozijntje of ander snoepgoed als je de kamer in kwam. Wel kwakkelde ze van jongs af aan al met haar gezondheid. Zo miste ze een teentje en had ze af en toe plots flink gewichtsverlies uit het niets. Haar vacht zag er ook al jaren niet echt meer erg mooi uit, maar toch, het deerde haar niet. Samen met haar dochter stond ze sterk! Phoebe was samen met Buffy mijn allereerste chinchilla, soms lijkt het nog net als de dag van gisteren dat zij in ons leven kwam. Ze is vernoemd naar Phoebe uit Charmed, en na haar overlijden bleef maar een bepaalde quote uit deze serie door mijn hoofd spoken... "The power of three will set us free" - Phoebe is nu weer bij haar broer Buffy en zoon Prescott, en met z'n drietjes redden zij zich wel. Ook al zullen we je vreselijk missen lieve Phoebsie, het gaat je goed...

Buffy

2004 - 2013

Het jaar 2013 had haast niet slechter voor ons kunnen beginnen... Stonden 2011 en 2012 ook al grotendeels in het teken van de dood en het verlies van dierbaren, nog geen 3 dagen in het nieuwe jaar kregen wij ons volgende verlies alweer te verwerken. Namelijk de dood van onze geliefde Buffy, op 3 januari 2013 iets na middernacht. Mijn allereerste chinchilla, samen met zijn zus Phoebe. Al langer wisten we dat die ziek was maar telkens weer kwam die er bovenop. Ditmaal zag het er al slechter uit dus na een gesprek eerder die week met de dierenarts waren we ons al aan het voorbereiden op zijn naderende einde. Toch kwam zijn dood nog redelijk onverwachts. Tijdens ons nachtelijk rondje langs de hokken vond mijn moeder hem, al bijna overleden op de grond. We waren bij hem toen hij zijn laatste adem uitblies en Angel in grote angst van enkele plankjes hogen alles wat er op de grond gebeurde aanschouwde. Hij is zijn allerbeste vriend verloren. De dierenarts zei het ook zo mooi; 'chins zijn een van de beste mantelzorgers onder dieren'. Angel stond altijd voor hem klaar, altijd aan zijn zij. Buffy is in het verleden nog wel eens het middelpunt geweest van pesterijen maar altijd kwam Angel voor hem op. Ze waren echt twee handen op een buik dus dit verlies raakt niet alleen ons maar misschien Angel nog wel harder. Buffy werd door ons de ADHD chin genoemd, hij was altijd wel ergens mee bezig en druk. Gek op tv kijken, aandacht van mensen en sprak soms zelf terug als je bepaalde geluidjes maken. Voor een rozijntje kon je 'm altijd wakker maken en hoewel die klein was en er een beetje vreemd uitzag voor een chinchilla was die oh zo schattig. We zullen Buffy zeker missen, al zijn gezelligheid en grappige streken. Hij was de gangmaker van de chins, het zonnetje in de chinskamer en de chin die ook altijd een lach op onze gezichten kon toveren. Hij heeft een mooie leeftijd behaald al hadden we hem liever nog wat jaartjes langer bij ons gehad (en dit ook eerlijk gezegd wel verwacht). We zullen je missen lieve Buffy, maar weet uit onze herinneringen verdwijn je nooit knappe vent...

Prescott

2006 - 2011

Ik denk dat we toch ondertussen echt wel kunnen zeggen dat 2011 veruit het meest heftige jaar ooit voor onze familie is geweest, met dieptepunt na dieptepunt. Zeer onverwachts en dus ook met een deste hardere klap kwam het aan toen ik Scotty dood in zijn hokje vond vlak voor het einde van het jaar. Hij had net een zware periode achter de rug maar was na wekenlang bijvoeden en een tandheelkundige ingreep eigenlijk weer zo goed als de oude. Wat de oorzaak is zullen we dus ook nooit weten maar op 22 november 2011 is Scott aan het eind van de ochtend in zijn verblijf gestorven, een race naar de dierenarts mocht helaas al niet meer baten, hij was al weg. Ik trek niet gauw dieren voor maar ik moet wel bekennen dat ik met Prescott toch wel veruit de beste band had wat de chins betreft. Op 11 maart 2006 is hij bij ons thuis geboren samen met zijn zus Cordelia, zoon van Phoebe en Angel. De bevalling was erg zwaar voor Phoebe dus de zorg voor de kleintjes kwam de eerste tijd veel op ons te liggen. Warm houden onder onze kleding en steun bieden was onze taak en hierdoor was de band vanaf dag een met Prescott erg mooi. Hij was de meest tamme chin van allemaal en vond vooral zijn 'snack-momentjes' erg leuk altijd. Vaste prik was het dat ik dagelijks bij hem langs kwam om hem een rozijntje of soepbol te geven terwijl de andere chins nog sliepen, ons speciale momentje. Helaas is het hier de laatste weken van zijn leven door mijn slechte gezondheidstoestand weinig van gekomen waardoor de vondst van hem dood in zijn hokje ook nog eens extra hard aan kwam. Scott heeft flink wat meegemaakt in zijn toch eigenlijk wel korte tijd hier bij ons maar hij kwam er altijd weer bovenop, ijzersterk was die jongen met heel wat levenslust en liefde in zich. Maar helaas bleek deze laatste strijd toch te zwaar voor hem. Prescott je betekende ongelofelijk veel voor me, was niet alleen een steun maar ook een erg goede vriend voor me die vaak weer een lach op mijn gezicht kon toveren als we onze 'snack-momentjes' hadden. Ik mis je vreselijk veel en zal je nooit vergeten. Je moeder, misschien wel wetende wat er speelt, heeft inmiddels jouw 'snack-momentjes' overgenomen en in nagedachtenis aan jou zal ik deze traditie voort blijven zetten. Ook jouw dood zal ik nooit begrijpen want 5jr was veels te kort. Maar lieve Scotty het ga je goed, hopelijk ben je nu bij je halfzusje Paige en hebben jullie steun aan mekaar... RIP

Paige

2005 - 2011

Na het verlies van Sandy kregen we enkele maanden later weer een verlies te verwerken. En dit keer was het die van onze veels te jonge Paige... Paige is de dochter van Hermione en Angel en dus hier bij ons geboren. Ze heeft ook nog een (bijna identiek uitziende) tweelingzus Piper. Piper en Paige zijn afkomstig uit ons eerste chin nestje en zaten hun leven lang al bij elkaar. Het verschil tussen beide meiden is jarenlang nauwelijks te zien geweest waardoor ze dus eigenlijk Paigeypiper heette. Pas de laatste jaren was er een verschil te zien en zijn we ze dus weer hun eigen namen gaan geven. Beide meiden waren hun eerste levensjaren nogal terughoudend. Van hun moeder hadden ze geleerd op hun hoede te zijn dus erg handtam waren ze niet al zou ik ze ook niet schuw willen noemen hoor. Maar de laatste tijd kropen ze zo uit hun schulp... Snoepjes aanpakken, lekker knuffelen af en toe ze vonden het allemaal prima! Mamaskindje is een omschrijving die ook zeker bij haar paste want nog steeds waste moeders dagelijks de tweeling en zorgde ze nog steeds voor ze zoals een echte moeder hoort te doen. Paige had qua uiterlijk wel iets weg van haar vader en ook zijn karakter had ze deels overgenomen. Het rustige en de relaxte houding van paps was ook zeker iets wat in haar zat, 'dont't worry, be happy'. Als jonkie was ze al een ondernemend en nieuwsgierig meisje en dat is ze ook zeker altijd gebleven. Paige ging helaas de laatste maanden snel achteruit. Wat het is geweest zullen we waarschijnlijk nooit weten maar uiteindelijk mocht hulp al niet meer baten. Ze is bij haar zus en moeder in het hok gestorven op 19 augustus 2011 nadat deze uitgebreid afscheid van haar hadden genomen. We zullen je allemaal vreselijk missen Paige maar je moeder en zus zeker weten het meest! Zij zijn je ware familie en hielden zo vreselijk veel van je, samen met ons... Dat je zo jong moest sterven zal niemand ooit begrijpen denk ik, het is gewoon oneerlijk dat je maar slechts 5jr oud mocht worden. Maar hopelijk ben je op een goede plek nu want je kon niet meer, het ga je goed meis... Vaarwel!

Sandy - "Megamieuwsel Inc.’s Punkie"

1998 - 2011

Sandy is lange tijd de oudste van alle dieren hier in huis geweest. Zij kwam in mijn leven kort na de dood van Grote Poes en is jarenlang een steun voor mij geweest. We zouden eigenlijk haar zusje kopen, maar eenmaal bij de fokker hadden Sandy en ik onze keuze al snel gemaakt en zodoende is zij bij ons komen wonen. Sandy is vanaf jongs af aan al een pechvogeltje. Zo moest zij enkele dagen na haar geboorte al geopereerd worden en werd op jonge leeftijd ook epilepsie bij haar gediagnoticeerd. Toch heeft ze ondanks dat alles een erg mooi, goed en ook nog wel redelijk lang leven gehad. Een in het jaar of de 2jr had Sandy een lichte aanval dus dat viel gelukkig ook wel mee en verder had ze zo haar eigen plekken hier in huis. Vaak zag je 'r niet, vroeger zat ze meestal ergens onder of achter en sinds onze verhuizing naar onze huidige woning was ze meestal op zolder/slaapkamer van mijn moeder te vinden. Sandy had een flinke gebruiksaanwijzing, een die wel wat tijd kostte om te leren maar als je 'm eenmaal door had dan was ze zo een lieve schat. Ze kon heerlijk met je knuffelen en kroelen en spelen met schaduwen of dingen die wij niet konden zien (ja 'ze zag ze soms vliegen', een van haar afwijkingen). Sandy zag je dan wel niet veel maar haar horen was niet zo moeilijk, snurken dat die meid kon! Och wat zullen we dat gesnurk toch missen midden in de nacht... Sandy had een beetje een vreemde bouw, ze was erg klein, had altijd een opgezwollen buikje en erg grote ogen. Hierdoor kreeg ze van mij de koosnaam 'lieve kleine schotenantenne'. Sandy was een beetje een buitenbeentje, een loner, maar ondanks dat hoorde ze er toch wel echt bij. Zij had haar speciale een-op-een momentjes en ging verder gewoon haar eigen gang. Mensen die hier op visite kwamen wisten vaak niet dat we haar hadden, want dan kwam ze nooit tevoorschijn. Alleen bij ons, of vrienden/familie die ze goed kende en vertrouwde liet ze haar koppie zien. Hoorde je dus bij die groep dan hoorde je bij een bijzonder gezelschap, want Sandy koos jou uit niet andersom. Sandy het ga je goed, we hadden je graag nog vele jaren lang bij ons willen hebben maar je was gewoon op dat weet ik en we wilden je nog meer stress en pijn besparen dus dit was het beste. Op 6 mei 2011 heb je ons verlaten, hopelijk ben je nu weer bij je oude vrienden en vind je de rust en donkere ruimtes daar waar je nu bent ook gauw weer net zoals je hier op aarde altijd deed. RIP Sannepenie, onze lieve kleine zwarte meid!

Macy

1995 - 2008

Macy was de eerste hond die ik kreeg. Ik kreeg haar op mijn 4de omdat ik mijn moeder iets had beloofd. Als ik stopte met drinken uit een flesje dan zou ik een hondje krijgen. En dus stopte ik met drinken uit een flesje! Macy komt uit het zuiden van het land en is geboren op 5 augustus 1995. In het begin van haar leven heeft ze het zwaar gehad toen ze schijnzwanger was maar na haar sterilisatie was dit probleem gelukkig opgelost. Daarna heeft ze 12 geweldige jaren gehad. Macy betekende vreselijk veel voor me. Ze haalde me altijd op van school, was mijn beste vriendin. Standaard gingen we ieder weekend met haar naar het bos (voordat ik ziek werd)! Zij is echt bepalend geweest voor de rest van mijn leven. Door haar ben ik zo gek geworden op honden, door haar heb ik ook geleerd hoe je een hond moet verzorgen. Maar ze betekende ook veel voor de mensen om ons heen. Iedere dag wachtte ze me op op het schoolplein. Ik weet niet hoeveel kinderen heeft ze van hun angst voor honden afgeholpen, heeft ze geleerd dat honden lief en vriendelijk zijn. Helaas kreeg zij in augustus 2007, vlak na de dood van Belle, dementie verschijnselen. Waarschijnlijk door de klap van het overlijden van Belle. We zijn toen begonnen met medicatie, eerst tegen dementie, toen depressie en uiteindelijk zelfs tegen epilepsie. Maar niets leek te helpen. Begin januari kregen we dan eindelijk te horen wat er mis was, ze had iets in haar hoofd (zeer waarschijnlijk een tumor) die ervoor zorgde dat haar gedrag en gedachtengang veranderde. En ondertussen begon het haar nieren ook te beïnvloeden en werd ze incontinent. Vanwege haar leeftijd was er eigenlijk weinig aan te doen. We hebben besloten dus haar op 29 januari 2008 in te laten slapen. Achteraf bleek er ook nog iets gescheurd te zijn in haar buik waardoor haar ingewanden bloot lagen. Kortom het was gewoon tijd voor haar. We zullen haar missen maar we weten dat dit het beste was voor haar. Op haar gedenkbord wat hier in huis hangt staat 'Don't forget to remember me' en dit zullen we ook zeker nooit doen. Vaarwel Macy, je bent nu hopelijk weer bij je oude vrienden!

PitaPata - Personal picturePitaPata Dog tickers 

Belle

2004 - 2007

Belle (ook wel Baby-B genoemd) was onze chow chow. Zij is op 25 oktober 2004 geboren in België in een dorpje nabij Antwerpen. Helaas hebben wij haar op 24 juli 2007 moeten laten inslapen op 2 ½ jarige leeftijd. Ze is helaas dus niet oud geworden. Belle heeft in haar korte leven heel veel meegemaakt. Door haar bouw werd ze zeer regelmatig aangevallen, aan het einde van haar leven kon ze eigenlijk niet eens meer uitgelaten worden zonder aangevallen te worden... Toen ze een half jaar oud was is ze geopereerd aan haar knieschijf. Aan beide knieën had ze namelijk patella luxatie. De revalidatie hiervan was zwaar en ze bleef last hebben. Gelukkig heeft ze ook veel mooie momenten gehad in haar leven. En deze blijven je natuurlijk het meest bij! Zo was ze heel goed bevriend met de andere huisdieren. Bouchra (een van onze katten) was haar beste vriendin. Je kon haar geen groter plezier doen dan met haar een dierentuin te bezoeken. Vooral de apen in dierenpark Amersfoort waren favoriet bij haar maar ook de ijsberen in Ouwehands waren wel erg interessant hoor. Belle zal altijd gemist worden en over haar dood praten zal altijd moeilijk blijven. Zeker omdat ze zo jong is gestorven onder zulke (vervelende) omstandigheden. Belle was de eerste hond die ik zelf heb opgevoed en daarom was ze dus ook extra speciaal voor mij. Ook zag ik haar een beetje als mijn beschermengel, ik voelde me veilig bij haar. Ik was dus ook helemaal kapot van haar dood. Wij hopen dat Belle nu haar plek heeft gevonden en eindelijk het rustige leven kan leiden dat zij zo verdient en zo miste hier op aarde. Zoals op haar gedenkbord dat hier in huis hangt staat, 'You'll be in my heart'. Dit is ook zeker het geval en zal ook altijd zo blijven. Vaarwel Belle, ik zal altijd van je blijven houden en je zult altijd mijn Baby-B blijven!

PitaPata - Personal picturePitaPata Dog tickers 

Barbie

1997 - 2005

Barbie was mijn konijn dat ik op 6 jarige leeftijd kreeg. We kochten haar in een dierenwinkel en ze zou een dwergkonijn zijn maar groeide uiteindelijk uit tot een konijn van formaat kat. Haar precieze geboortedatum hebben we helaas nooit geweten maar we schatten dat ze zo'n 6 weken oud was toen we haar kochten. Barbie is 8 jaar oud geworden en heeft ook veel meegemaakt in haar leven. Ze bleek namelijk rond haar 4de bloedproppen in haar baarmoeder te hebben (iets wat achteraf blijkbaar vaker voorkomt bij konijnen) dus deze moest eruit gehaald worden. Gelukkig is dit allemaal goed gegaan en heeft ze daarna nog vele jaren geleefd. Barbie was zindelijk en knaagde niet aan snoeren dus liep bijna de hele dag los rond. Ze sliep naast ons op de bank en was echt de baas in huis. De katten waste ze regelmatig maar als Barbie in hun mand wou dan moesten ze oppassen. Barbie was een heel bijzonder konijn dat nooit vergeten zal worden. Ze was ook eigenlijk geen konijn, maar tja wat was ze eigenlijk wel... In ieder geval een gezinslid! We zullen nooit meer zo een konijn vinden als haar, en dat zal ons altijd dierbaar blijven. Vaarwel Barbie, ga nu maar weer lekker spelen met je oude vriendjes!

Nono

1993 - 2003

Nono was een kater die wij toen ik 2 jaar oud was hebben gekocht. Hij was opgegroeid op een kleine zolder en had dus echt een 'gebruiksaanwijzing'. Hij kon niet tegen onverwacht aaien en om met hem naar de dierenarts te kunnen had hij kalmeringspillen nodig. Maar als je wist hoe je hem moest behandelen dan was het een schat. Nono was geen knuffelkat of zo. Hij deed gewoon zijn eigen ding, die stoere vent. Nono was een half perzische wit met grijze kater van zo’n 7,5 kilo (erg groot dus). Helaas is hij op 10 jarige leeftijd in 2003 gestorven nadat hij ziek werd. Hij kreeg iets aan zijn nieren waardoor hij op dieet moest maar aangezien zijn gebit in erg slechte staat was omdat hij nauwelijks behandeld kon worden moesten ook al z’n tanden eruit. Dit kon niet samen dus door overmacht hebben we hem toen moeten laten inslapen. Het was heel moeilijk voor ons maar wel beter voor Nono. Vaarwel dus Nono, jij stoere vent!

Grote Poes

1980 (?) - 1998

Grote poes werd voor mijn geboorte gevonden door een familielid bij ons in de buurt in Amsterdam. Ze was een prachtige Perzische zwerfkat die door dat familielid toen uiteindelijk in huis genomen werd. Helaas mocht zij de kat niet houden van haar ouders en via via kwam ze dus bij mijn moeder terecht. Vanaf mijn geboorte was ze mijn steun en toeverlaat. Ze sliep bij me in mijn wiegje en beschermde me tegen alles (zelfs tegen een vleermuis die ooit eens ons huis binnenvloog). Toen ik ouder was heeft ze de naam Grote Poes van mij gekregen omdat ik haar zo groot vond (dat was ze eigenlijk niet maar ja). Als klein kind mocht ik alles was haar, ze was echt mijn alles. En naarmate ik ouder werd bleef ze ook altijd bij me. Grote Poes heeft net zoals al onze andere dieren ook veel meegemaakt in haar leven. Zo is ze van ons balkon op 3 hoog afgevallen en heeft dit toch overleefd. Tegen de tijd van haar overlijden was ze blind en doof en kon ze niet zo goed meer lopen. Ze was ook al 18 jaar oud dus aardig bejaard. Na een ziekbed hebben we haar uiteindelijk toch moeten laten inslapen in 1998. Ik was ontroostbaar en heb nog maanden lang veel verdriet van haar dood gehad. Maar uiteindelijk heb ik er mee kunnen leren leven en begreep ik ook waarom het haar tijd was. Maar ik zal haar altijd missen. Vaarwel dus Grote Poes, je was mijn allereerste huisdier dus dat maakt jou natuurlijk extra bijzonder voor mij!

----------------------------------------------------------------------------------------------------

MY FOREVER PET

There's something missing in my home,

I feel it day and night,

I know it will take time and strength

before things feel quite right.

But just for now, I need to mourn,

My heart -- it needs to mend.

Though some may say, "It's just a pet,"

I know I've lost a friend.

You've brought such laughter to my home,

and richness to my days.

A constant friend through joy or loss

with gentle, loving ways.

Companion, friend, and confidante,

A friend I won't forget.

You'll live forever in my heart,

My sweet, forever pet.

-- Susanne Taylor

----------------------------------------------------------------------------------------------------

 



 
 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Betsie van Rijkom - Kusters

11 december 1939 - 1 februari 2012

Begin 2012 kregen wij het grootste verlies tot nu toe te verwerken. Namelijk de dood van mijn oma Betsie. Zij heeft mij mijn leven lang, samen met mijn moeder opgevoed (16jr lang woonde ze naast ons en de laatste jaren ook vlakbij) en was dus als een 2e moeder voor me (helemaal omdat ik ben opgegroeid zonder vader). In februari 2011 werd borstkanker bij haar geconstateerd (mede ontdekt door Abby die alsmaar op dezelfde plek bleef krabben) en wat daarna volgde waren meerdere uitzaaiingen, een ziekbed van een klein jaar met uiteindelijk dus haar dood tot gevolg. Ons laatste jaar samen hebben we veel goede gesprekken met elkaar gehad en tijdens mijn eigen ziekbed wat eind 2011 volgde was zij mijn steun en toeverlaat. Ik zal nooit vergeten dat tijdens een van onze gesprekken in november 2011 zij mij beloofde als ik weer ietwat op de been zou zijn we samen met de honden en mijn moeder naar het Natuurpark in Lelystad zouden gaan als eerste uitstapje buitenshuis. Zo ver heeft het helaas niet mogen komen want tegen de tijd dat ik weer een beetje mezelf kon voortbewegen was was mijn oma al in zoverre afgetakeld dat alleen al naar het toilet lopen voor haar niet meer mogelijk was. Kort daarna is ze uiteindelijk ook tijdens een epileptische aanval als gevolg van de kankeruitzaaiingen overleden. In de periode voor haar dood heb ik veel geschreven over de situatie van mijn oma. Gedichten toen geschreven zijn onder andere hier en hier te vinden. Een videoclip die ik gemaakt heb voor mijn oma toen ze nog leefde en na haar dood wat heb aangepast is hieronder te vinden...

 

"I wish I could have another minute, to finish this fairytale.
Hear your voice and get lost in it, cause all I got is broken details.
You were my world and everything in it, so how did you dissappear?
You’re my shadow, you’ll never leave me"

Lilypie - Personal pictureLilypie Angel and Memorial tickers