Toen wij Grant uitkozen was het bijna zeven weken na Miffy's overlijden.
Een rollercoaster aan emoties had de revue inmiddels gepasseerd. Om te
voorkomen dat ik echt te diep in de put zou geraken opperde mijn moeder
om toch eens te gaan kijken naar een nieuw klein hondje. Eén fokker die
mij in het bijzonder aansprak en niet heel veel fokt plaatste een
bericht dat zij nog twee reutjes beschikbaar had van op dat moment vier
weken oud. Mijn allereerste hondje was een bastaard Yorkshire
Terriër genaamd Macy die ik rond mijn 4e kreeg. Het ras Biewer
Yorkshire Terriër is daarom dus ook niet compleet onbekend voor me. Na
een omschrijving van karakters van de fokker en de pups in het echt te
hebben gezien was ons al gauw duidelijk dat Grant het beste bij ons zou
passen. Grant heeft een heel fijn karakter, is speels en ondernemend maar
niet dominant of hyperactief. Ook is hij erg baasgericht, intelligent en
een hond met een werklustig karaktertje. Grant is de kleinste van zijn
nest maar grappig genoeg ook de oudste als het om leeftijd gaat. Qua
uiterlijk en karakter lijkt hij vooral op zijn opa, die ook bij zijn
fokker woont. We hadden een aardig lange namenlijst. Lange tijd stond Dedenne (de naam van een schattige kleine Pokémon) aan kop maar uiteindelijk zijn we toch voor de naam van een ander tv
karakter gegaan. De hoofdrolspeler uit de serie The Flash, die The Flash/Barry Allen speelt, heet in het echt Grant Gustin. In 2016 was dit mijn favoriete
serie en aangezien Grand met een D groots in het Engels betekent, vonden
wij deze spelling met een T ook wel iets hebben voor een hondje van net
drie kilo. Omdat we zelf de stamboomnaam mochten kiezen besloten we ook
de kennelnaam hier in te verwerken en is zijn volledige naam dus
Special Prince Grant of the Happy Home geworden (door een foutje op de
stamboom zonder de Special erbij), met de kennelnaam van zijn fokker als
affix (Grant had overigens eerst de naam Binky of the Happy Home
voordat hij door ons werd uitgekozen). Zelf
vindt 'meneertje hittepetit' dat hij alles goed moet regelen hier in
huis. Toen Eevee wat ouder werd en het werken voor mij voor haar steeds
zwaarder werd, is Grant in haar voetsporen getreden. Hij is een aantal jaren mijn officieel hulphond geweest, mijn partner in crime tijdens moeilijke
momenten. Helaas heeft hij in 2025 een fysieke beperking ontwikkeld, een combinatie van zenuwpijn en uitval van zijn reflexen, waardoor hij niet meer in staat is zijn taken als hulphond voor mij uit te voeren. Gelukkig gaat het nu, sinds hij de juiste medicatie krijgt voor zijn klachten, een stuk beter met hem en geniet hij weer van wandelingen en andere actieve momentjes. Hij vindt het soms nog wel eens moeilijk dat hij niet meer overal met mij mee naartoe mag maar heeft zich inmiddels helemaal ontfermd over mijn moeder en is graag binnenshuis alsnog een onofficiele hulphond voor haar op emotioneel gebied.
