8 Weken oud

En toen was het stil… De huiskamer is weer als vanouds, alle puppyspullen zijn gewassen en opgeborgen. Het voelt leeg, al echoën de blafjes en schaterlachende momenten die we hebben gehad met de pups nog na in onze gedachten.
Ik heb na het nest even de tijd genomen om tot rust te komen. Al die weken volop aanstaan voor de kleintjes vond ik geweldig maar heeft ook veel van mij gevraagd. Dus ik besloot om even de site te laten voor wat het was en eerst goed bij te komen van alles. Nou ja helemaal bijgekomen ben ik nog steeds niet, maar inmiddels ben ik wel weer fit genoeg om de allerlaatste update te geven. Dus ga ervoor zitten, want ik heb genoeg te vertellen!

De laatste twee weken van de pups hier stonden volop in het teken van socialiseren. Oefenen met lopen aan een riempje op verschillende locaties buiten, uiteenlopende situaties buitenshuis opzoeken en natuurlijk zoveel mogelijk ervaringen opdoen zodat de pups hieraan zouden wennen. Tussen alle trainingen door waren er natuurlijk talloze momenten van pret in huis, met elkaar, ons en de andere dieren hier. De pups hebben het huis flink op stelten gezet en werden steeds meer de bazen van het huis.
Op donderdag 22 januari was het tijd voor het ECVO oogonderzoek van de kleintjes. Mizuki mocht ook mee want zij is tegelijkertijd eveneens getest, alvast in voorbereiding op onze toekomstplannen met haar. Op weg naar de dierenarts zijn we nog even wat boodschappen wezen doen bij een dierenwinkel wat de kleintjes maar wat interessant vonden. Ze roken gelijk dat ze op een goede plek waren, sprongen zowat de kar uit om bij al het lekkers te komen en werden bij de kassa verwend met een snoepje gegeven door de caissière. De oogarts zit in Drachten dus het was voor ons ruim een half uur rijden wat gelijk ook de langste autorit voor de pups was tot nu toe. Veel hebben we daar echter niet van gemerkt, ze hebben zich onderweg keurig gedragen en geslapen en waren totaal niet wagenziek. Het oogonderzoek zelf verliep ook goed. Natuurlijk vonden ze het niet fijn, hebben ze echt wel wat tegen gestribbeld maar al met al waren we best snel klaar en deden ze het netjes. Alle pups en ook Mizuki werden vrij verklaard van alle oogafwijkingen. Een betere uitslag konden we ons dus niet wensen.
De zondag dat de pups acht weken oud werden was het ook tijd voor het allereerste vertrek. Aki verhuisde als eerste en oef, dat was wel even slikken hoor. De emoties kwamen flink binnen, bij ons allemaal, en we merkten aan Bloom dat ze nadien ook wel echt even ontdaan was van alles. Gelukkig hadden de twee overgebleven pups elkaar nog en na wat bijkomen van alles konden we het allemaal wel weer een plekje geven.
Maandag besloten we om met de pups het bos te gaan verkennen. We zijn naar een bos wat redelijk rustig is, met aanlijnplicht, gereden om de pups daar alvast wat kennis te laten maken met de natuur. Eerst een stukje met Mizuki en Charlie en daarna een stukje met Bloom en Mellow (mijn moeder liep tussendoor natuurlijk ook nog even met Eevee en Grant). Ik had de Fundle mee zodat de pups tussendoor daarin konden rusten en vanaf een veilig plekje alles in zich konden opnemen. Beide meiden vonden dit erg fijn want ze waren in eerste instantie flink onder de indruk van het bos met alle geluiden en geuren. Toch durfde Charlie al redelijk snel achter Mizuki aan te gaan en liep ze uiteindelijk kwispelend over het pad, samen met haar grote (half)zus, de omgeving te verkennen. Mellow was ook een dappere dodo en heeft ook wat stapjes in het bos gezet maar zij vond het prettiger om het merendeel van de tijd lekker warm en veilig in de tas alles te bekijken. Ze vond het heel interessant om haar moeder zo vrolijk te zien in het bos en voor een snoepje een stukje rennen wilde ze ook best wel.
Woensdag was het tijd voor Mellow om ons huis te verlaten. In de ochtend werd zij opgehaald door twee van haar (drie) nieuwe eigenaren wat eveneens gepaard ging met de nodige emoties. Ditmaal was het vooral Charlie die er het veruit het moeilijkste mee had. Ze was nadien ook echt een beetje depressief. Wilde alleen maar slapen, niet meer spelen en lag een beetje zielig te zijn. Gelukkig duurde dit niet lang. Na een middagdutje was ze die avond alweer helemaal zichzelf.
Omdat we nog maar één pup over hadden besloten we de ren te laten voor wat het was en heeft Charlie de laatste twee dagen hier eigenlijk volledig meegedraaid met ons huishouden. Dit vond ze heerlijk, ze hoorde er helemaal bij en zelfs Grant begon haar ook wat meer te accepteren op het eind. Samen met Bloom en Mizuki was ze echt een nieuwe drie eenheid, die deden alles samen en hadden de grootste lol.
Vrijdag 30 januari was het dan ook tijd voor de laatste pup om uit te vliegen. Die middag werd Charlie opgehaald en mocht zij aan haar grote reis naar haar nieuwe thuis gaan beginnen. Zo een laatste pup zien vertrekken is altijd extra heftig. Bloom ging er echter verrassend goed mee om en leek al snel weer zichzelf, de ‘oude’ Bloom die ze altijd al was voordat de pups er waren. Mizuki vond dit laatste vertrek toch wel een stuk zwaarder. Net zoals wij viel zij een beetje in dat zwarte gat en was het ‘empty nest syndrome’ bij haar ook wel wat voelbaar. Om even onze gedachten te verzetten ben ik samen met Mizuki dan ook een flink stuk gaan lopen nadat Charlie was vertrokken, even lekker uitwaaien en afleiding zoeken.
Het wennen aan de nieuwe situatie heeft voor ons allemaal eventjes geduurd maar de honden waren er het snelst aan gewend. De volgende dag al stonden Bloom en Mizuki klaar voor hun onderlinge speelmoment en sindsdien is het weer dagelijks raak tussen die twee. Mizuki heeft haar speelse mama weer terug en aan Bloom zie je nauwelijks nog iets dat doet vermoeden dat zij recent pups heeft gehad. Haar buik is alweer slank, ze is alweer op haar oude gewicht en zelfs haar vacht ziet er nog redelijk uit (wat overigens niet over Mizuki gezegd kan worden, die is me toch aan het verharen, hahaha). Dit laatste komt nog wel hoor, bij Bloom duurt dat meestal wat langer voor ze haar jas na een nest af doet. Maar goed, al met al viel het vertrek van de kleintjes en de reactie van de honden hierop ons reuze mee en was het voor ons mensen zwaarder dan voor hen.
Gelukkig zijn wij er inmiddels ook wel weer wat aan gewend hoor. Het is heerlijk om weer uit te kunnen slapen, niet continu te hoeven opletten en rustig aan te kunnen doen. Maar het is ook fijn om weer alle volwassen honden (en katten natuurlijk ook) alle één op één aandacht te kunnen geven die ze nodig hebben en wat ze hebben gemist tijdens de drukke puppytijd. Iets wat zeker helpt bij het gemis van de kleintjes zijn alle geweldige updates die ik ontvang van de nieuwe baasjes. Want wat is de drieling goed terecht gekomen zeg en wat hoor ik toch een fijne berichten van iedereen. Het geeft me zoveel voldoening en dankbaarheid te weten dat ze het zo goed doen en ik geen reden heb om mij zorgen te maken over hen. Het is goed zo, de meiden hebben hun forever homes gevonden en zijn daar nu een prachtig leven aan het opbouwen. Wij maken weer plaats voor wat meer rust en regelmaat en kijken met heel veel liefde en plezier terug op de afgelopen weken. Maar niet voordat ik nog één keer alle persoonlijke dagboekjes hieronder voor jullie heb gemaakt.

De dagboekjes zijn ditmaal een verkorte versie geworden van de persoonlijke verhaaltjes van de pups die ik ook in hun map met informatie heb gestopt. Het vertelt iets over hoe ze waren op het moment van vertrek, hoe ik ze heb leren kennen en wat ik van ze verwacht in de toekomst.